წინაპირობა: განახლებული დებატები პალესტინის სახელმწიფოებრიობაზე
პალესტინის სახელმწიფოს შექმნის შესახებ დებატებმა ახალი საერთაშორისო იმპულსი შეიძინა ბოლო კონფლიქტის ფონზე, დასავლეთის მრავალი ქვეყანა ახლა აქტიურად უჭერს მხარს ორი სახელმწიფოს პრინციპზე დაფუძნებულ გადაწყვეტას, როგორც ხანგრძლივი სტაბილურობის გზას. თუმცა, ისრაელის უსაფრთხოების პერსპექტივიდან, ეს საკითხი ღრმად კომპლექსურია და სცილდება უბრალო საზღვრების დემარკაციას.
სტრატეგიული საფრთხე: თეირან-პალესტინის ღერძი
სტრატეგიული შეფასებები მიუთითებს, რომ პალესტინის სახელმწიფოს შექმნამ შეიძლება ისრაელს მრავალმხრივი საფრთხე შეუქმნას, რომელიც სცილდება ჩვეულებრივ ტერორიზმს. მთავარი საზრუნავი ის არის, რომ ასეთი სახელმწიფო, რომელსაც თავდაპირველად შესაძლოა უფრო მებრძოლი ფრაქციები, როგორიცაა ჰამასი, ხელმძღვანელობდნენ, შეიძლება სწრაფად დაუახლოვდეს თეირანს. ეს ფაქტობრივად შექმნის ირანის გავლენის ახალ სტრატეგიულ ფრონტს პირდაპირ ისრაელის საზღვრებზე, რაც დაემატება მის არსებულ ყოფნას ლიბანსა და სირიაში.
„ძალის გამაძლიერებელი“ და ბირთვული გავრცელების რისკი
ეს ალიანსი შეიძლება მოქმედებდეს როგორც „ძალის გამაძლიერებელი“, რომელიც აერთიანებს პალესტინის მებრძოლი ჯგუფების სამხედრო შესაძლებლობებს სახელმწიფო სპონსორის, როგორიცაა ისლამური რესპუბლიკა, ფინანსურ, სამხედრო და ტექნოლოგიურ მხარდაჭერას. ეს მნიშვნელოვნად გაზრდის ახალი სახელმწიფოს მიერ შექმნილ საფრთხეს. გარდა ამისა, ამ ახალი ღერძის გამოჩენამ შეიძლება დააჩქაროს ბირთვული იარაღის გავრცელება რეგიონში. თუ სხვა რეგიონული ძალები, როგორიცაა საუდის არაბეთი, ამ ალიანსისგან საფრთხეს იგრძნობენ, მათ შეიძლება შეიმუშაონ საკუთარი ბირთვული პროგრამები შეკავების მიზნით, რაც გამოიწვევს სახიფათო ბირთვული შეიარაღების რბოლას ახლო აღმოსავლეთში.
დასკვნა: უფრო ფართო სტრატეგიული გამოწვევა
ამიტომ, ისრაელისთვის პალესტინის სახელმწიფოებრიობის საკითხი არსებითად უკავშირდება ირანის მზარდი სამხედრო ამბიციების წინააღმდეგ ბრძოლის უფრო ფართო სტრატეგიულ გამოწვევას. ირანთან მოკავშირე პალესტინის სახელმწიფოს პერსპექტივა დებატებს ტერიტორიული საკითხიდან ეგზისტენციალურ უსაფრთხოების საზრუნავად აქცევს. ეს ხსნის ისრაელის ღრმა უжелаობას, მიიღოს ორი სახელმწიფოს პრინციპზე დაფუძნებული გადაწყვეტა მყარი უსაფრთხოების გარანტიების გარეშე, რომელიც არა მხოლოდ ახალი სახელმწიფოსგან მომდინარე უშუალო საფრთხეს, არამედ ირანის ექსპანსიონიზმის უფრო დიდ საფრთხესაც გაითვალისწინებს.
