წინაპირობა: პრეზიდენტობა მუდმივ კრიზისში
მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტმა ემანუელ მაკრონმა 2022 წელს ეროვნულ ასამბლეაში აბსოლუტური უმრავლესობა დაკარგა, საფრანგეთი თითქმის მუდმივი პოლიტიკური არასტაბილურობის მდგომარეობაშია. ამ ვითარებამ აიძულა მთავრობა, დაყრდნობოდა მყიფე ალიანსებს ან გამოეყენებინა საკამათო კონსტიტუციური უფლებამოსილებები კანონმდებლობის მისაღებად, რამაც გამოიწვია სამთავრობო კრიზისების სერია. ფრანსუა ბაირუ მაკრონის მეოთხე პრემიერ-მინისტრია ორ წელზე ნაკლებ დროში, რაც მმართველობის მზარდ სირთულეს ხაზს უსვამს.
მთავრობის დაცემა მკაცრი ბიუჯეტის გამო
საფრანგეთი უფრო ღრმა პოლიტიკურ კრიზისში აღმოჩნდა მას შემდეგ, რაც პრემიერ-მინისტრ ფრანსუა ბაირუს მთავრობა პარლამენტის უნდობლობის ვოტუმით დაემხო. ბაირუ დაეცა მკაცრი ბიუჯეტის გამო, რომელმაც გამოიწვია როგორც მემარცხენე, ისე მემარჯვენე პარტიების რისხვა, რომლებიც გაერთიანდნენ საჯარო ხარჯების შემცირების წინააღმდეგ. მთავრობის გეგმების უმრავლესობით, 364 ხმით 194-ის წინააღმდეგ, უარყოფის შემდეგ, მთავრობა იძულებული გახდა გადამდგარიყო.
მაკრონის დილემა: დანიშვნა თუ დათხოვნა?
პრეზიდენტმა მაკრონმა ახლა „უახლოეს დღეებში“ უნდა დაასახელოს ბაირუს მემკვიდრე ან გარისკოს ვადამდელი არჩევნების დანიშვნით. ორივე ვარიანტი სახიფათოა. მეხუთე პრემიერ-მინისტრის დანიშვნა მხოლოდ გააძლიერებს არასტაბილურობის იმიჯს, ხოლო ვადამდელმა არჩევნებმა შეიძლება კიდევ უფრო დაასუსტოს მისი ცენტრისტული ბლოკი, რაც პოტენციურად გზას გაუხსნის ულტრამემარჯვენეებს მთავრობის ფორმირებისთვის.
დასკვნა: საფრანგეთი პოლიტიკურ გზაჯვარედინზე
ოპოზიციურმა პარტიებმა, ულტრამემარცხენეებიდან ულტრამემარჯვენეებამდე, კენჭისყრას მაკრონის პოლიტიკის „მასიური უარყოფა“ უწოდეს და კურსის შეცვლა მოითხოვეს. ეს განვითარება ამწვავებს საფრანგეთის პოლიტიკურ არასტაბილურობას და მაკრონის მთავრობას გაურკვევლობაში ტოვებს. მომდევნო დღეები კრიტიკული იქნება იმის დასადგენად, შეძლებს თუ არა მაკრონი კონტროლის აღდგენას, თუ საფრანგეთი შემდგომი პოლიტიკური პარალიზებისკენ მიემართება.
