მაკრონი პოლიტიკური ჩიხიდან გამოსასვლელად ორ წელიწადში მეხუთე პრემიერ-მინისტრს ნიშნავს
საფრანგეთის ღრმა პოლიტიკური და ეკონომიკური კრიზისის ნათელ ნიშნად, პრეზიდენტმა ემანუელ მაკრონმა თავისი ახლო მოკავშირე და ყოფილი თავდაცვის მინისტრი, სებასტიან ლეკორნუ, ახალ პრემიერ-მინისტრად დანიშნა. ეს დანიშვნა ქვეყნისთვის ბოლო ორ წელიწადში უკვე მეხუთეა, რაც ხაზს უსვამს სამთავრობო არასტაბილურობასა და მაკრონის პრეზიდენტობის წინაშე მდგარ სერიოზულ გამოწვევებს.
კრიზისის ფონი: დანაწევრებული პარლამენტი და შეუძლებელი ბიუჯეტი
პრობლემის არსი მაკრონის მიერ 2022 წლის არჩევნებში საპარლამენტო უმრავლესობის დაკარგვაში მდგომარეობს. მას შემდეგ, მის მთავრობას უწევს დანაწევრებულ და მტრულად განწყობილ პარლამენტთან გამკლავება, რაც თითქმის შეუძლებელს ხდის კანონმდებლობის, განსაკუთრებით არაპოპულარული ეკონომიკური რეფორმების, გატარებას. წინა ორი პრემიერ-მინისტრი სწორედ კრიტიკულად მნიშვნელოვანი მკაცრი ეკონომიის ბიუჯეტის ვერდამტკიცების გამო დაითხოვეს, რომელიც საფრანგეთის უზარმაზარი ბიუჯეტის დეფიციტის (ყველაზე დიდი ევროზონაში) შეკავებას ისახავდა მიზნად.
ლეკორნუს რთული მისია
სებასტიან ლეკორნუს, რომელიც მაკრონისადმი მტკიცე ლოიალობითაა ცნობილი, დანიშვნა პრეზიდენტის მცდელობად განიხილება, მთავრობის ყველაზე რთულ პოსტზე სანდო მოკავშირე დააყენოს. მისი მთავარი ამოცანა იქნება კოალიციების შექმნა ან ალტერნატიული გზების პოვნა ბიუჯეტის მისაღებად და შემდგომი პოლიტიკური გაჭედვის თავიდან ასაცილებლად. თუმცა, როგორც მემარცხენეების, ისე ულტრამემარჯვენეების მხრიდან სასტიკი წინააღმდეგობა მისი წარმატების შანსებს ძალიან ამცირებს.
მმართველობის კრიზისი, რომელიც მაკრონის მემკვიდრეობას ემუქრება
აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურის ასეთი ხშირი ცვლილება მმართველობის ღრმა კრიზისზე მიუთითებს. ბიუჯეტის დამტკიცების განმეორებითი წარუმატებლობა არა მხოლოდ აზიანებს საფრანგეთის ეკონომიკურ სანდოობას ევროკავშირში, არამედ პარალიზებას უკეთებს მაკრონის უნარს, განახორციელოს ის რეფორმები, რომელთა დაპირებითაც ის აირჩიეს. მუდმივი სამთავრობო არასტაბილურობა საფრთხეს უქმნის, რომ მან დაპირებული ეკონომიკური ტრანსფორმაციის ნაცვლად, პოლიტიკური პარალიზის მემკვიდრეობა დატოვოს.
დასკვნა
ლეკორნუს დანიშვნა მაკრონის მხრიდან მისი მთავრობის წინაშე მდგარი ჩიხის გარღვევის გაბედული მცდელობაა. თუმცა, საპარლამენტო უმრავლესობის გარეშე, მისი და საფრანგეთის რეფორმების მომავალი კვლავაც ძალზე გაურკვეველი რჩება, რაც ქვეყანას პოლიტიკურ და ეკონომიკურ გაურკვევლობაში ტოვებს.
