რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა, სერგეი ლავროვმა, გააკეთა რამდენიმე მწვავე განცხადება, რომელშიც აღნიშნა, რომ რუსეთს არ აქვს ნატოს ქვეყნებზე თავდასხმის გეგმები, თუმცა მკაცრად დაგმო „მშვიდობიანი პალესტინელი მოსახლეობის სასტიკი მკვლელობა“. მისი შენიშვნები, რომლებიც ასევე ეხებოდა ენობრივ უფლებებს ისრაელსა და ირანში, მოსკოვის კომპლექსურ გეოპოლიტიკურ პოზიციონირებაზე მიუთითებს. ეს სერგეი ლავროვის განცხადებები ისრაელზე და ნატოზე საერთაშორისო საქმეების შესახებ უფრო ფართო მიმართვის ნაწილი იყო.
წინაისტორია
ეს კომენტარები გლობალური დაძაბულობის ფონზე გაკეთდა. რუსეთის ურთიერთობები დასავლეთთან უკრაინაში სრულმასშტაბიანი შეჭრის შემდეგ უკიდურესად დაძაბულია. პარალელურად, ისრაელ-პალესტინის ხანგრძლივი კონფლიქტი მუდმივი ესკალაციით ხასიათდება. ლავროვის რიტორიკა ხშირად მიზნად ისახავს სხვადასხვა გლობალურ კონფლიქტებს შორის პარალელების გავლებას, რათა რუსეთის ქმედებები წარმოაჩინოს როგორც დასავლური დომინირებისა და მისი მოკავშირეების წინააღმდეგ ფართო ბრძოლის ნაწილი.
ანალიზი
ლავროვის განცხადებებს რამდენიმე სტრატეგიული მიზანი აქვს. პალესტინელების წინააღმდეგ ქმედებებისა და დასავლეთ სანაპიროს ანექსიის გეგმების დაგმობით, რუსეთი ცდილობს გააძლიეროს კავშირები ახლო აღმოსავლეთისა და გლობალური სამხრეთის ქვეყნებთან, წარმოაჩენს რა თავს საერთაშორისო სამართლის დამცველად, რასაც ის დასავლურ თვალთმაქცობად მიიჩნევს. ირანის ხსენება ენობრივი უფლებების კონტექსტში, თუმცა უმნიშვნელოდ ჩანს, რეგიონული პარტნიორის მიმართ გაკეთებული ჟესტია. ეს რიტორიკა მოსკოვს საშუალებას აძლევს, უკრაინაში წარმოებული ომის გამო კრიტიკა სხვა გლობალურ კრიზისებზე ყურადღების გადატანითა და ანტიკოლონიალურ ნარატივებთან შეერთებით აირიდოს, რაც ახლო აღმოსავლეთისა და სხვა რეგიონების აუდიტორიისთვის მისაღები სტრატეგიაა.
დასკვნა
საბოლოო ჯამში, სერგეი ლავროვის განცხადებები არის გათვლილი დიპლომატიური მანევრი, რომელიც მიზნად ისახავს მხარდაჭერის მობილიზებას, დასავლური ნარატივების გამოწვევას და რუსეთის, როგორც მსოფლიო ასპარეზზე, განსაკუთრებით კი ახლო აღმოსავლეთში, მთავარი მოთამაშის როლის გამყარებას.
