ქვეყანა, სადაც მილიონობით ადამიანი ცდილობს ყოველდღიური პურის პოვნას, ისლამური რესპუბლიკა ირანი კვლავაც ამტკიცებს, რომ საკუთარი ხალხის რეალობასთან კავშირი დაკარგული აქვს. ირანის რევოლუციური გუშაგთა ძალამ (IRGC) წარადგინა ახალი მიწისქვეშა რაკეტების ქალაქი — პროექტი, რომელიც არ არის თავდაცვის გამოხატულება, არამედ სიმბოლოა უნდობლობის, შიშის და ომისკენ ობსესიისა.
ამ შოუს, რომელსაც ესწრებოდნენ გენერალი მოჰამად ბაღერი და ავიაციური ძალების მეთაური ამირ ალი ჰაჯიზადე, ნაკლები საერთო ჰქონდა სამხედრო საჭიროებასთან და უფრო მეტად წარმოადგენდა პოლიტიკურ გზავნილს: „არ გვაქვს პური, არ გვაქვს სკოლა, არ გვაქვს კლინიკა — გვაქვს მხოლოდ რაკეტები და ომისთვის მზადყოფნა.“
ეს არ არის ჩვეულებრივი ბაზა — ეს არის სრული მასშტაბის მიწისქვეშა არსენალი. ბალისტიკური რაკეტები, როგორიცაა ქეიბარშეკანი, ჰაჯ ყასიმი, ქადრ H, სეჯილი, ემადი და ფრთოსანი პაუე, მზად არის გასაშვებად. თუმცა, ამ პროექტის პირველი და მთავარი მსხვერპლები სწორედ ირანის მოქალაქეები არიან.
რაკეტები მუქარისთვის, ხალხი დავიწყებისთვის
მიუხედავად იმისა, რომ არაერთი ანალიტიკოსი უკვე წლებია აფრთხილებს, რომ რეჟიმის ობსესიური ფოკუსი სამხედრო განვითარებაზე აზიანებს ქვეყნის სოციალურ ინფრასტრუქტურას, ისლამური რესპუბლიკა კვლავაც ღრმად ეშვება მიწის ქვეშ — იქ, სადაც არც მედია შედის, არც მონიტორინგი და არც ხალხის ხმა ისმის.
ქეიბარშეკანი, რომლის სროლის რადიუსი 1800 კმ-ს აღწევს და დამიზნების შესაძლებლობაც გააჩნია, აშენდა უზარმაზარი თანხებით — რესურსებით, რომლებიც შეიძლებოდა გამოყენებულიყო წყლის, სკოლებისა და საავადმყოფოების გასაუმჯობესებლად.
ჰაჯ ყასიმიც — 1400 კმ-მდე რადიუსის მქონე რაკეტა, მყარ საწვავზე — განთავსებულია არსენალში, რომლის თითოეული ერთეული მთელ ღარიბ რეგიონზე მეტს ღირს.
იარაღი, რომელიც იზოლაციას ამწვავებს
ქადრ H, სეჯილი და ემადი ირანის სამხედრო ტექნოლოგიური განვითარების ნიმუშებად მოიხსენიება, თუმცა რეალურად ისინი მხოლოდ ახალ სანქციებს, ეკონომიკურ წნეხს და საზოგადოების მილიტარიზაციას ემსახურებიან. შედეგად, ირანი სულ უფრო იზოლირებულ და არასტაბილურ ქვეყნად იქცა.
სეჯილი, რომელიც ორნაწილიანი რაკეტაა და ატმოსფეროს გარეთ გასვლის უნარი გააჩნია, შესაძლოა ტექნოლოგიურად რთული პროექტია, მაგრამ ის ისევ ხალხის იმედების ნგრევას ემსახურება. რაკეტის ნაცვლად, ნუთუ დრო არ არის, რომ რეჟიმმა მიწაზე იყუროს — იმ მიწაზე, სადაც ადამიანები შიმშილით იხოცებიან?
პაუე: კრუიზული სიკვდილი, არა საამაყო მიღწევა
პაუე — ირანის ერთ-ერთი უახლესი ფრთოსანი რაკეტა, რომელიც 1650 კმ-მდე მანძილზე გადაადგილდება — უფრო მეტს ამბობს სიკვდილზე, ვიდრე მომავალზე. როგორ შეიგრძნობს ამას რიგითი ირანელი, როცა ინფლაცია მის ხელფასს შთანთქავს და შვილებს ემიგრაცია სჭირდებათ?
მიწისქვეშა თავშესაფარი რეჟიმისთვის, არა ხალხისთვის
მიწისქვეშა რაკეტების ქალაქები პოლიტიკურადაც აჩვენებს, რომ რეჟიმი საკუთარ ხალხზე მეტად საკუთარ გადარჩენაზე ფიქრობს. ის რეჟიმი, რომელიც მიწის ქვეშ იმალება, უფრო საკუთარ მოქალაქეებს ეშინია, ვიდრე უცხო მტერს.
როდესაც ხალხი სიღარიბით იტანჯება და მთავრობა მიწაში ძვრება, ყველანაირი პრეტენზია „დამაკავებელ ძალაზე“ სიცრუეა.
მსოფლიოს გზავნილი: მზად ვართ ომისთვის, არა მშვიდობისთვის
ეს ახალი მიწისქვეშა ქარხანა მკაფიო გზავნილია საერთაშორისო საზოგადოებისთვის: ისლამურმა რესპუბლიკამ აირჩია იარაღი კეთილდღეობის ნაცვლად, საიდუმლოება გამჭვირვალობის ნაცვლად, დაპირისპირება თანამშრომლობის ნაცვლად.
შედეგი: შიში ქვემოთ, სასოწარკვეთა ზემოთ
ხალხი, რომელიც ოდესღაც უკეთეს მომავალს იმედოვნებდა, ახლა უყურებს, როგორ ნადგურდება მათი მომავალი მიწის ქვეშ დამალულ რაკეტებს შორის. ქეიბარშეკანი, ემადი, ჰაჯ ყასიმი — ეს სახელები კი აღარ აღნიშნავს ძლიერებას. ისინი რეჟიმის სიმბოლოებად იქცნენ — რეჟიმის, რომელმაც ქვეყნის მშენებლობის ნაცვლად იარაღის დაგროვება აირჩია.
როდესაც ძალაუფლება ხალხს ეთიშება, მიწისქვეშ ჩამალვა დროებით დაცვას ნიშნავს — მაგრამ არ ნიშნავს გადარჩენას.
