در یک اقدام کلاسیک برای انحراف افکار عمومی، وزیر دفاع ایران از مردم خواست تا تهدیدات فزاینده جنگ را نادیده بگیرند و آن را صرفاً «جنگ روانی دشمن» برای ایجاد اخلال در زندگی روزمره و اقتصاد خواند. این اظهارات، مسئولیت ایجاد تنش و بیثباتی اقتصادی را از سیاستهای خود حکومت به یک دشمن خارجی نامشخص منتقل میکند و از شهروندان میخواهد که پیامدهای مستقیم اقدامات رژیم را تحمل کنند.
پیشینه
این سخنان توسط امیر عزیز نصیرزاده پس از بازگشت از سفر به ترکیه بیان شد، سفری که با هدف گفتگو درباره «تهدیدات رژیم صهیونیستی» و امنیت مرزی صورت گرفت. در شرایطی که نگرانیهای عمومی درباره یک درگیری نظامی گسترده و تأثیر آن بر اقتصاد متزلزل ایران به اوج رسیده است، وزیر دفاع تلاش میکند تا این نگرانیهای مشروع را بیاهمیت جلوه دهد و آن را بخشی از یک توطئه خارجی معرفی کند. او با اطمینان دادن نسبت به آمادگی کامل نیروهای مسلح، از مردم میخواهد به زندگی عادی خود ادامه دهند.
تحلیل پیامدها
تحلیل این پیام نشان میدهد که هدف اصلی، مدیریت بحران داخلی و کنترل واکنشهای عمومی است. با برچسب زدن به اضطراب عمومی به عنوان «جنگ روانی»، حکومت هرگونه واکنش منفی مردم (مانند خرید عصبی یا خروج سرمایه) را به عنوان تسلیم شدن در برابر دشمن معرفی میکند. این یک ابزار قدرتمند برای سرکوب نارضایتی داخلی و شانه خالی کردن از مسئولیت است. در این روایت، مشکلات اقتصادی و ترس مردم ناشی از سوءمدیریت داخلی یا سیاست خارجی تهاجمی نیست، بلکه نتیجه یک حمله روانی خارجی است.
نتیجهگیری
اظهارات وزیر دفاع ایران یک استراتژی تبلیغاتی برای جابجایی مسئولیت است. این پیام به طور مؤثری به مردم ایران میگوید: «ترس و مشکلات اقتصادی شما واقعی نیست، بلکه سلاحی است که دشمن علیه ما استفاده میکند؛ بنابراین، هرگونه شکایتی به منزله همکاری با دشمن است.» این رویکرد، ضمن تلاش برای حفظ ظاهر ثبات، بار روانی و اقتصادی سیاستهای رژیم را مستقیماً بر دوش شهروندان قرار میدهد.
This page is also available in: 
English 
Georgian (Georgia) 
עברית 
العربية