رضا پهلوی، فرزند آخرین شاه ایران، در پیامی در شبکههای اجتماعی به ستایش از پادشاه ایران باستان، کوروش بزرگ، پرداخت. پهلوی در پیام خود، میراث تاریخی کوروش را به مبارزات امروزی برای آزادی در ایران مرتبط ساخت و به طور مشخص از ملیسا لنتسمن، نماینده پارلمان کانادا، به عنوان «یک دوست» در این مسیر نام برد.
پیشینه
این پیام در شرایطی منتشر میشود که نمادهای تاریخ پیش از اسلام ایران، اغلب به نقطه تنش میان مردم و جمهوری اسلامی تبدیل شده است. کوروش بزرگ، بنیانگذار شاهنشاهی هخامنشی، از سوی بسیاری از ایرانیان به عنوان نماد افتخار ملی، رواداری و حکومت دادگرانه مورد احترام است. در سالهای اخیر، تجمعات غیررسمی در «روز کوروش بزرگ» (۷ آبان) در آرامگاه او در پاسارگاد توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی سرکوب شده است. ملیسا لنتسمن، نماینده محافظهکار پارلمان کانادا، از منتقدان صریح حکومت ایران است و فعالانه از قطعنامهها علیه سپاه پاسداران در کانادا حمایت کرده است.
تحلیل پیامدها
پیام پهلوی یک حرکت سیاسی حسابشده است که چندین مخاطب را هدف قرار میدهد. در داخل ایران، فراخواندن نام کوروش بزرگ به بسیج ایرانیان ملیگرا و سکولار کمک میکند که با حاکمیت روحانیون احساس بیگانگی میکنند و مبارزات کنونی را تداوم یک تلاش ۲۵۰۰ ساله برای آزادی معرفی میکند. در عرصه بینالمللی، با برجسته کردن متحدی مانند ملیسا لنتسمن، او قصد دارد تصویری از یک جنبش با حمایت معتبر غربی ارائه دهد تا دولتهای خارجی را به افزایش فشار بر تهران ترغیب کند. برای سیاستمداران غربی، چنین حمایتهایی راهی برای نشان دادن پشتیبانی از حقوق بشر به رایدهندگان خود، به ویژه جامعه ایرانیان تأثیرگذار است. در مقابل، جمهوری اسلامی احتمالاً این اقدام را مدرک دیگری دال بر توطئههای خارجی علیه حاکمیت خود تفسیر خواهد کرد.
نتیجهگیری
بیانیه رضا پهلوی با درآمیختن تاریخ باستان با ژئوپلیتیک معاصر، به طور استراتژیک روایت خود را برای یک جایگزین سکولار و ملیگرا برای ایران تقویت میکند و همزمان شبکه حمایت بینالمللی خود را به نمایش میگذارد.
This page is also available in: 
English 
Georgian (Georgia) 
עברית 
العربية