پیشینه: ضربهای در قلب دیپلماسی
در پی حمله نظامی به رهبری حماس در دوحه، پایتخت قطر، دولت اسرائیل به سرعت برای تبیین این عملیات در عرصه بینالمللی اقدام کرد. این حمله در زمانی حساس صورت گرفت که گفته میشد رهبران حماس در حال بررسی یک پیشنهاد آتشبس بودند، که نشان میدهد زمانبندی آن یک پیام عمدی بوده است مبنی بر اینکه مذاکرات دیپلماتیک، مصونیتی از اقدام نظامی به همراه نخواهد داشت.
یک بیانیه مسئولیتپذیری بیسابقه
در بیانیهای صریح و بیسابقه، دفتر نخستوزیر اسرائیل مسئولیت کامل این حمله را بر عهده گرفت و بر استقلال کامل این عملیات تأکید کرد. در این بیانیه آمده است که اسرائیل «طراح، مجری و مسئول کامل» این حمله است. این پذیرش مسئولیت مستقیم، عدول از رویههای گذشته در عملیاتهای پنهانی محسوب میشود. علاوه بر این، این بیانیه به صراحت هرگونه مشارکت خارجی را رد و تأکید کرد که تصمیم و اجرای آن کاملاً اسرائیلی بوده است.
پیامی مستقیم به تهران
این پذیرش مسئولیت آشکار، در تضاد کامل با سیاست ابهامی قرار میگیرد که حکومت ایران در عملیاتهای منطقهای خود به آن علاقه دارد و اغلب بر انکار و پنهانکاری تکیه میکند. اسرائیل با پذیرش علنی مسئولیت، پیامی مستقیم به تهران ارسال میکند که پناهگاههای امن برای گروههای نیابتیاش، حتی در پایتختهایی که به آنها پناهندگی دیپلماتیک میدهند، تحمل نخواهد شد. این یک چالش مستقیم برای استراتژی جمهوری اسلامی در استفاده از نیروهای نیابتی است و نشان میدهد که اسرائیل خود رهبران را، صرفنظر از مکانشان، مسئول خواهد دانست.
نتیجهگیری: بازتعریف قواعد درگیری
بیانیه دفتر نخستوزیر، قواعد درگیری در جنگهای نیابتی خاورمیانه را بازتعریف میکند. اسرائیل با جایگزین کردن شفافیت به جای ابهام، به دنبال به حداکثر رساندن فشار روانی و استراتژیک بر حماس و حامیان ایرانی آن است. این اقدام نه تنها یک عمل نظامی را توجیه میکند، بلکه از خود بیانیه به عنوان یک سلاح استفاده میکند و از مرحلهای جدید و تقابلیتر در درگیریهای منطقهای خبر میدهد.
This page is also available in: 
English 
Georgian (Georgia) 
עברית 
العربية