پیشینه فعالسازی مکانیسم ماشه
در پی فعالسازی «مکانیسم ماشه» (Snapback Mechanism) توسط قدرتهای اروپایی، که بخشی از برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) مصوب سال ۲۰۱۵ است، مجلس شورای اسلامی به صحنه اختلافات عمیق تبدیل شده است. این اقدام توسط فرانسه، آلمان و بریتانیا در واکنش به نقضهای مکرر تعهدات هستهای توسط ایران صورت گرفت که پس از خروج یکجانبه آمریکا در سال ۲۰۱۸ آغاز شده بود. هدف از فعالسازی این مکانیسم، بازگرداندن تمام تحریمهای سازمان ملل متحد علیه تهران است که پیش از توافق وجود داشت.
کشمکش قدرت در مجلس
در واکنش به این فشار فزاینده بینالمللی، نمایندگان تندرو در مجلس برای تصویب یک طرح سهفوریتی جهت خروج از پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (انپیتی) فشار میآورند. آنها استدلال میکنند که مجلس به عنوان قوه مقننه، اختیار قانونی برای این اقدام را دارد. این موضع با اظهارات مقامات سابق و برخی دیگر از نمایندگان در تضاد کامل است که تأکید میکنند چنین تصمیم راهبردی منحصراً در حوزه اختیارات رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنهای، و شورای عالی امنیت ملی است.
تحلیل پیامدها و شکاف داخلی
این اظهارات ضدونقیض، شکافی عمیق در ساختار تصمیمگیری حکومت ایران را آشکار میکند. این جدال صرفاً یک بحث حقوقی نیست، بلکه نشانه یک جنگ قدرت داخلی جدی است. جریان تندرو از بحران بینالمللی به عنوان اهرمی برای به چالش کشیدن مراکز سنتی قدرت و پیشبرد دستورکار خود استفاده میکند. خروج از انپیتی یک گام بسیار خطرناک خواهد بود که به انزوای بیسابقه ایران منجر شده و میتواند راه را برای درگیری نظامی هموار کند.
نتیجهگیری
این سردرگمی نشان میدهد که فشارهای خارجی، شکافهای داخلی در تهران را تشدید کرده است. تقابل علنی بر سر اینکه چه کسی حرف آخر را در سیاست خارجی و امنیت ملی میزند، از بیثباتی جدی در بالاترین سطوح حاکمیت در بحبوحه یک بحران بینالمللی فزاینده حکایت دارد.
This page is also available in: 
English 
Georgian (Georgia) 
עברית 
العربية