در سرزمینی که میلیونها نفر برای تأمین نان شب خود در صف یارانه و نان دولتی ایستادهاند، حاکمیت جمهوری اسلامی ایران بار دیگر نشان داد که درک و دردی از مردم ندارد. سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، با رونمایی از «جدیدترین شهر موشکی زیرزمینی» خود، بار دیگر اولویتهای خود را به روشنی فریاد زد: نه نان، نه آموزش، نه درمان؛ بلکه موشک، جنگ، و آمادهسازی برای تقابل با جهانی که مدتهاست ایران را در انزوای سیاسی و اقتصادی فرو برده است.
در نمایشی که بهوضوح برای ارعاب داخلی و تهدید خارجی طراحی شده بود، سرلشکر محمد باقری رئیس ستاد کل نیروهای مسلح و سردار امیرعلی حاجیزاده، فرمانده نیروی هوافضای سپاه، در مقابل دوربینهای حکومتی، وارد تونلهایی شدند که نماد پنهانکاری و استراتژی «فرار از پاسخگویی» است.
این شهر زیرزمینی نه یک پایگاه نظامی معمول، بلکه یک زرادخانه تمامعیار است. موشکهای بالستیک خیبرشکن، حاج قاسم، قدر H، سجیل، عماد و موشک کروز پاوه، با توانایی حمل کلاهکهای انفجاری و رسیدن به هزاران کیلومتر آنسوتر از مرزهای ایران، در سکوتی سنگین منتظر دستور شلیکاند. اما واقعیت تلخ آنجاست که نه دشمن خارجی بلکه مردم ایران، اولین قربانیان این سیاستهای پرهزینه، مرموز و ضد ملی هستند.
موشک برای تهدید، مردم برای فراموشی
در حالی که کارشناسان مستقل در داخل و خارج از ایران، سالهاست هشدار میدهند که تمرکز بیش از حد بر تولید و توسعه تسلیحات نظامی به زیان زیرساختهای حیاتی کشور تمام میشود، جمهوری اسلامی با تمام توان به سوی زیر زمین پناه برده است. آنجا که نه خبرنگار مستقل حضور دارد، نه نهاد نظارتی، و نه صدای اعتراضی شنیده میشود.
خیبرشکن با برد ۱۸۰۰ کیلومتر و سرجنگی هدایتپذیر، یکی از پیشرفتهترین موشکهای این مجموعه است. موشکی که با بودجهای هنگفت ساخته شده، در حالی که بسیاری از مناطق کشور هنوز از نعمت آب آشامیدنی سالم، مدرسه استاندارد یا درمانگاه برخوردار نیستند.
موشک حاج قاسم نیز با برد ۱۴۰۰ کیلومتر و توان پرتاب سریع، در زرادخانهای جای گرفته که هر موشکش میتواند بودجه سالانه یک شهر محروم را تأمین کند. کدام اولویت در این میان گم شده است؟ امنیت مردم یا امنیت نظام؟
سلاحهایی برای انزوای بیشتر
موشکهای قدر H، سجیل و عماد، هر کدام با قابلیتهای پیشرفته، بیش از آنکه برای مقابله با تهدید خارجی مفید باشند، بهانهای شدهاند برای تحریمهای سنگینتر، فشار بیشتر بر طبقه متوسط و فقیر، و توجیهی برای نظامیسازی جامعه. نتیجهاش آن شده که ایران، بهجای تعامل سازنده با جهان، به کشوری منزوی، غیرشفاف و بیثبات تبدیل شده است.
موشک سجیل که از سوخت جامد بهره میبرد و توان عبور از جو زمین را دارد، به خودی خود یک فناوری نظامی پیشرفته است. اما آیا زمان آن نرسیده که جمهوری اسلامی بهجای پرتاب موشک به آسمان، نگاهش را به زمین و مردم برگرداند؟ همان زمینی که اکنون بیشتر به میدان مین تبدیل شده تا بستر توسعه.
پاوه؛ کروز مرگ، نه افتخار
موشک کروز پاوه، با برد ۱۶۵۰ کیلومتر و توانایی مانور بالا، جدیدترین دستاورد هوافضای سپاه است. اما مردم عادی چه چیزی از این دستاورد میفهمند؟ وقتی یارانهشان کفاف یک کیلو برنج نمیدهد، وقتی هر روز قیمت دلار نوسان دارد، و وقتی فرزندانشان برای ادامه تحصیل ناچار به ترک کشور میشوند، آیا میتوان این «افتخارات» نظامی را واقعی دانست؟
زیرزمین: پناهگاه حاکمیت، نه مردم
شهرهای موشکی زیرزمینی نهتنها از دید نظامی، بلکه از نظر سیاسی نیز حاکی از عمق فاصله میان حاکمیت و ملت است. جایی که نظام خود را از هرگونه پاسخگویی رها میکند و به دل زمین پناه میبرد، آنهم در حالی که مردم روی زمین از بیکاری، فقر، فساد سیستماتیک و بیعدالتی رنج میبرند.
در چنین شرایطی، ادعای «بازدارندگی» دیگر مفهوم خود را از دست میدهد. چهبسا آنچه باید بازداشته شود، نه حمله دشمن خارجی، بلکه خشم ملت است؛ خشمی که سالهاست در زیر پوست جامعه جوشان است و دیر یا زود راه خود را به بیرون پیدا خواهد کرد.
پیامی روشن به جهان: ما آماده جنگیم، نه صلح
این شهر موشکی پیامی روشن به جهان میفرستد: جمهوری اسلامی نه بهدنبال صلح است، نه توسعه. بلکه میخواهد با نمادهای قدرت نظامی، جای خالی مشروعیت، اعتماد عمومی و رفاه اقتصادی را پُر کند. اما دنیا این پیام را بهخوبی درک میکند و هر موشکی که در زیرزمین ذخیره میشود، تحریم تازهای را به دنبال دارد.
نتیجه نهایی: تهدید در زیرزمین، ترس در سطح جامعه
مردمی که روزی با امید انقلاب کردند، امروز شاهد آنند که آیندهشان در زرادخانههایی دفن میشود که حتی نامشان هم به دلها وحشت میاندازد. خیبرشکن، عماد، حاج قاسم… اینها نه نام افتخار، بلکه نمادهایی از انحراف یک نظاماند که بهجای ساختن کشور، به تهدید آن روی آورده است.
This page is also available in: English
Georgian (Georgia)
עברית
العربية
