چکیده راهبردی در بازه اسفند ۱۴۰۴ تا فروردین ۱۴۰۵، «قطع اینترنت» در ایران یک اقدام ساده‌ی خاموش‌سازی نبود؛ یک عملیاتِ امنیتی-فنیِ چندلایه برای مدیریتِ جانشینی در «پاستور» و کنترلِ شواهد، زمان و ادراک بود. بر اساس داده‌های پایش ترافیک و روایت‌های حقوق‌بشری، ساختار «خاموشیِ خزنده/Stealth Blackout» با حفظِ حضور ظاهری در لایه مسیریابی (به‌ویژه IPv4) و انهدام سیستماتیک اتصال عمومی، امکان «اینترنتِ گزینشی» را برای کارگزاران حکومتی و شبکه‌های پروپاگاندا فراهم کرد؛ هم‌زمان، سازوکار «سیم‌کارت/دسترسی سفید» و بسته‌های «اینترنت پرو» دسترسیِ جهانی را به امتیازی قابل خرید و قابل ردیابی تبدیل نمود، و با حذف صدای عمومی از چرخه تولید…